Belevenissen van Nathalie.
Update 10 Februari:
De afgelopen dagen/ weken ben ik met Bries wezen oefenen. Allemaal verschillende dingen.
Hij wordt door een paard gebeten als hij in en uit zijn stal wordt gehaald, waardoor hij erg bang is en als een gek de stallen uit klettert. Hier zijn we dus hard mee aan het oefenen dat hij normaal meeloopt. En dat gaat gelukkig al aardig goed. Ook heb ik er nu een aantal keer op gezeten en echt geoefend. Hij begint nu het halthouden te begrijpen en wat de bedoeling is als ik mijn benen aanleg.
Alleen de overgangen stap en halt ben ik nu aan het oefenen. De rest komt pas als hij dit onder de knie heeft. Vandaag (zondag 7febr.) heeft hij alweer de hele stal op stelten gezet. Bries stond samen met Bronco (Een ander paard op stal) in de paddock. Ik was inmiddels al naar huis gegaan en Bries zou later op de middag binnen gezet worden. Werd ik rond een uur of half 4 gebeld dat Bries over de paddock-rand is gesprongen en samen met dat andere paard de weg op waren gerent. Dus ik er meteen heen.
Er waren 3 koetsen voorbij gekomen die een hele hoop herrie maakte, waar Bronco van geschrokken was. En bries dus ook. Hij rende in paniek naar de uitgang van de paddock, maar die stond dicht.
Schijnbaar maakte dat voor Bries niet uit, want die ging er gewoon overheen en tikte net de paddock-rand aan.Bries wilde naar binnen rennen, maar Bronco ging de weg op en Bries volgde hem.
Gelukkig hadden ze beide paarden alweer snel te pakken. Toen ik aankwam, stond Bries net op stal. Doodkalm, maar wel erg bezweet. Ik heb meteen een zweetdeken op gelegd en zijn benen nagekeken. Gelukkig was er niks aan de buitenkant te zien en hij loopt ook normaal. Hij zal morgen wel wat stijf zijn, maar dat loopt hij er wel weer uit. En de paddock... Tja, die is ontwricht.
Update 18 januari:
Bries staat nu 3 dagen in Rockanje en volgens mij heeft hij het wel naar zijn zin. Hij heeft al nieuwe vriendjes gemaakt en is helemaal verlieft op een schimmel merrie. Daarmee heeft hij gister (zondag) een paar uur mee in de paddock gestaan.
Bries heeft zelfs al de boel op stelten gezet.
Hij heeft het voor elkaar gekregen om zijn staldeur open te maken en liep toen los op het erf. Gelukkig konden ze hem makkelijk pakken. We hebben meteen een nieuw "slot" op de deur gezet die hij niet open kan krijgen.
Vandaag heeft Bries weer een paar uurtjes in de paddock gestaan. Ik heb hem zelfs heel eventjes gelongeerd. 10 minuutjes maar, want hij heeft helemaal geen conditie.
Hij was lekker bezweet dus ik heb mooi zijn nieuwe zweetdeken uit kunnen testen. Maat 215 en die past nog maar net!!!!
Morgen wil ik het tuig erop gooien en daarmee oefenen in de paddock.
Update 16 Januari: Bries op trainingskamp,
Na een paar onverhoopte pogingen om bries in de wei in te rijden, kwam ik toch tot de conclusie dat dit niet echt de manier was. Wij hebben zelf geen rijbak dus rijden we normaal gesproken buiten.
Bries is alles behalve verkeersmak dus om de drukke weg op te gaan leek me al helemaal geen goed idee. 2 Keer heb ik het geprobeerd. Op mijn gemak het hoofdstel indoen, hem naar de wei brengen en hupsakee. Helaas was dat echt hupsakee, want Bries ziet de wei als een plek waar je lekker kan eten, dollen, en sprintjes trekken met een vreugde-bokje erbij.
Ik heb lang nagedacht over hoe ik dit anders kan doen, maar de enige oplossing was om Bries in pension te stallen zodat ik gebruik kan maken van een rijbak.
Ik heb geloof ik alle pensionstallen en maneges in de buurt afgebeld en ben me een hoedje geschrokken wat ze durven te vragen aan stallingsgeld. Zoals vroeger de arme boeren een trekpaard hadden voor het werk op het land, moet je vandaag de dag miljonair zijn om er 1 te kunnen houden.
Vlak voor oud en nieuws werd ik door een kennis op de hoogte gebracht van een kleine pensionstal in Rockanje waar er binnenkort een plekje vrij zou komen. Met toeval zag ik diezelfde dag een advertentie van die pensionstal op marktplaats staan en ben meteen gaan bellen.
De stal zou per 15 januari vrij komen, maar ze had twijfels of een trekpaard wel in de stal zou passen. Ik had afgesproken om diezelfde middag nog even te komen kijken.
De stal zag er goed uit en te klein was hij zeker niet. Zelfs iets groter dan de stallen die ik zelf heb.
16 januari was het dan zo ver. Om 09:30 uur zouden Bram, Karl en Marjo Bries op komen halen met de trailer. Kim en Anne waren er ook bij en maar goed ook, want ze hebben echt goed geholpen.
Omdat dit voor Bries de tweede keer was dat hij in een trailer vervoerd zou worden (Eerste keer toen hij 5 maanden oud was), was ik toch iets bang dat we hem niet de trailer in zouden krijgen.
Het ging ook niet makkelijk. Hij vond het maar raar en eng, maar na nog geen half uurtje stond hij erin. Precies zoals ik het wilde: zonder haast en zonder geweld. Al hadden we er de hele dag over gedaan, als het maar met rust en kalmte gedaan zou worden.
En daar gingen we, met een kleine stoet van het busje met de trailer en een auto erachter.
Nog geen 300 meter verder voelde we de trailer flink heen en weer gaan en hoorde we een klap. Als je in een auto zit die een trailer trekt, voel je bijna precies wat een paard doet. Deze klap was flink, ik schrok er een beetje van.
Meteen belde Kim en was uit de auto gesprongen en rende achter de trailer aan. We moesten stoppen, want Bries stond niet meer goed in de trailer.
We stopte midden op de weg en speerde ons naar buiten, naar de trailer toe.
Ik wist niet wat ik zag, ik schrok me rot.
Bries hing met beide voorbenen over de voorstang heen, zijn achterkant lag op de grond en zijn achterbenen aan de linkerkant, terwijl hij zelf aan de rechter kant stond. Hij heeft tijdens het rijden geprobeerd over de voorstang te klimmen en dat gaat natuurlijk niet.
Ondanks de toch wat paniekerige toestand bleef iedereen heel kalm, inclusief Bries.
Hij moest van die stang af!!! Als hij zo zou blijven hangen, zou dat zijn benen kosten. En een paard zonder benen is geen paard.
Bram, de held van vandaag, waagde het om de trailer in te kruipen en de stang los te maken. Bries viel met een klap op de grond en probeerde op te staan, maar dat lukte hem niet. In zijn poging om op te staan, raakte hij Bram tegen zijn hoofd. Met wat weten we niet, maar ik denk dat het 1 van zijn hoeven geweest is. Door zijn rare positie kon hij niet opstaan en bleef daar maar liggen.
Wat moeten we nu vroeg ik mij af. Ik zag het al helemaal voor me dat de brandweer de trailer open moest knippen om hem er vervolgens uit te takelen.
Nee, hij moet opstaan!!! Hij lag zo ongelukkig. We hebben gegild tegen Bries, geduwd, maar niks hielp. Hij leek wel in shock en bleef liggen.
Toen kwam Anne aan met 1 of andere spatel en begon hem daarmee tegen zijn neus aan te slaan in de hoop dat hij omhoog zou komen. Na een paar tikken en een hoop motiverende kreten van ons naar Bries, kwam hij omhoog. Ik heb liever dat hij pijn in zijn neus heeft, dan dat er erge dingen gebeuren.
Met het opstaan raakte hij toch in paniek en wilde de trailer uit. Via het kleine voordeurtje!!!
Dat past natuurlijk nooit, we hebben hem met man en macht terug geduwd.
Pfff, wat was dat schrikken. Maar hij stond nu wel weer netjes recht in de trailer.
We hebben onze weg vervolgt met een slakkengangetje. Gelukkig zijn er verder geen rare dingen gebeurd onderweg. Hij leek nog steeds in shock en bleef zeer kalm staan.
Eenmaal aangekomen mocht hij even in de paddock bijkomen, terwijl Bram en Karl zijn staldeur heel maakte (Die was net daarvoor kapot gegaan) en ik de stal vulde met stro.
Ik heb Bries na een tijdje naar binnen gebracht en ook dat ging makkelijker dan ik had gedacht. Het is een wat lagere schuur dus ik had gedacht dat hij niet naar binnen zou durven.
Na hem met een plukje kuilgras gelokt te hebben, liep hij netjes mee naar binnen naar zijn stal toe.
Ik ben net nog even bij hem wezen kijken en hij staat er lekker rustig bij. Morgen begint voor bries de eerste dag op zijn trainingskamp.
Iedereen die er vandaag bij was om te helpen heeft een zeer bijzondere daad verricht. En waar ik erg dankbaar voor ben is dat iedereen zo kalm is gebleven. Vanaf het trailerladen tot aan de nieuwe stal. Dat maak je maar zelden mee!! Als ik van te voren had geweten dat dit allemaal zou gebeuren, had ik jullie ook stuk voor stuk gevraagd om te komen helpen.
Groetjes Nathalie.. Foto's van deze dag.
Bries en ik deel 1
Mijn verhaal begint in het jaar 1991. Als 6 jarig meisje mocht ik op paardrijden op de manege waar mijn moeder in die tijd ook op paardrijles zat. Nog geen jaar later reed ook mijn zusje op de manege en wilde mijn broer het toch ook wel eens proberen.
Qua kosten werd dat te duur en dus besloot mijn moeder in 1993 ons eerste paard te kopen.
Het werd een Haflinger genaamd Mathession van toen 2 jaar oud. Mathes is echt een tank en heeft een enorme kracht. Wij hebben er ook regelmatig achter gehangen aan de longeerlijn over de grond heen. In principe is het een erg leuk paard die keihard voor je wilt werken en alles voor je doet, maar de klik moet er zijn. Zonder die klik kan je helemaal niks met hem.
Een aantal jaren later hebben wij Eri gekocht. Eri was voor mijn zusje omdat ze weigerde om nog op Mathes te stappen. Hij was gewoon veel te sterk en een echte klier. Eri is 20 dagen jonger dan Mathes en qua karakter zijn ze zo verschillend. Mathes is echt een tank en Eri kan je met een lichte beenhulp een draai om zijn as laten maken.
De jaren gingen voorbij en we maakte veel leuke dingen met Eri en Mathes mee, maar ook vervelende dingen.
In het jaar 2000 kreeg mijn moeder een ernstig ongeluk met Mathes. Dat zijn dan de minder leuke dingen. Mathes was ervandoor gegaan, de weg op geschoten en in een bocht uitgegleden. Mijn moeder is toen onder hem terecht gekomen. En als ik je vertel dat wij in rengalop bijna de auto’s op de N57 bijhouden (Daar rijden ze ongeveer 80-100 km/u, kun je je wel voorstellen wat een klap ze hebben gemaakt. De gevolgen waren niet te overzien. Mijn moeder was er zo erg aan toe. Ze had 3 schedelbasis fracturen, gebroken ribben, gebroken tenen, etc. De artsen hadden haar al opgegeven, maar wonder boven wonder ging het steeds ietsje beter met haar. Ze leerde opnieuw zitten en lopen en het ging al snel de goede kant op. Dit bewijst maar weer dat wonderen bestaan, want we rijden samen nog steeds heerlijke buitenritten.
Maar ik heb ook bijvoorbeeld veel dressuur en springwedstrijden gereden met Mathes en we gingen ook gerust een buitenrit van 5 uur maken. Of met de hele bups de kar in en een tochtje maken.
Wat ikzelf altijd het leukste vond was met ze spelen of gewoon doelloos bij de wei gaan zitten en uren naar ze zitten kijken.
En dan ineens… kom je bij het moment dat je gaat beseffen dat de paarden waar je je hele jeugd mee heb gedeeld oud zijn geworden. Je gaat dan denken over de tijd die je nog met ze hebt. Je kan niet meer hele stukken over het strand crossen of een compleet springparcours afleggen. En wat ga je doen als dadelijk eentje er niet meer is? Diegene die achter blijft kun je niet alleen houden.
Voor mij was de keuze al snel gemaakt: Ik koop er een paard bij.
Wel één die nog jong is, want ik wil alles zelf aan hem leren en een goede band opbouwen.
Nog geen week later was de Power Horse Competition in Rockanje. Ik ging daar met een vriendin naartoe om te kijken bij deze prachtige paarden. Ik was nog geen 5 minuten aanwezig en toen dacht ik terug aan toen ik een jaartje of 10 jaar was en ik een vrouw voorbij zag komen met een kolossaal trekpaard. Ik mocht hem zelfs nog even een aai over zijn hals geven. Ik vond dat paard zo ontzettend mooi en was op slag verliefd geworden op trekpaarden.
De kriebels die ik toen in mijn buik had kreeg ik die dag bij de Power Horse Competition weer.
Die avond heb ik alles even op een rijtje gezet;
Heb ik plek genoeg voor nog een paard erbij?
Zou het financieel haalbaar zijn?
Heb ik wel tijd genoeg voor 3 paarden?
Wat wil ik er precies mee gaan doen?
In principe stond er niks in de weg om een trekpaard te kopen.
De volgende dag ben ik meteen gaan kijken bij paarden. Eerst bij van de Pols in Zuidland. Hij had wel 2 veulens staan, maar die hield hij zelf. Daarna ben ik terug gereden en onderweg bij Huib aan het kanaal gestopt om te kijken of hun nog iets hadden staan.
Ik wist precies wat ik wilde. Een bruinschimmel hengst van het liefst een maand of 5 á 6.
Ze kwamen toevallig net terug van de Power Horse Competition toen ik aangereden kwam. Ze hadden één veulen van dat jaar staan en we gingen er even naar kijken.
Ze stonden op de wei dus we liepen daarheen. En ja hoor, ik liep de bocht om en was op slag verliefd op een paard dat me recht in de ogen aankeek. Het bleek Bries te zijn. Een bruinschimmel hengstje van toen 4.5 maanden oud. We hebben daar nog heel lang staan kletsen en toen ben ik huiswaarts gekeerd.
Toch ben ik nog verder wezen kijken. Ik heb heel martkplaats uitgeplozen en heb nog 4 adressen bezocht waar ze trekpaard veulens te koop hadden staan. Ze waren allemaal erg leuk, maar geen één was zo leuk als Bries. Onbewust had ik allang mijn keuze gemaakt.
4 Dagen nadat ik bij Bries was wezen kijken, ben ik terug gegaan en heb ik hem gekocht.
Twee weken later werd hij bij mij thuis gebracht en was Bries officieel mijn paardje….
Ongeveer een maand of twee maanden erna sprak ik Linda die ik kon van een school waar ik op heb gezeten. Zij had gehoord dat ik een trekpaard had gekocht en was natuurlijk reuze nieuwsgierig naar hem waardoor ik overspoeld werd met allemaal vragen. Ik was door haar uitgenodigd om bij een ringsteekwedstrijd van haar te komen kijken die in Heenvliet gehouden werd met trekpaarden. Ja natuurlijk kom ik kijken! Hartstikke leuk!
Een paar dagen na de wedstrijd belde Linda mij op een vrijdag op met de mededeling dat ze een rare vraag had. Ze vertelde mij dat ze morgen een ringsteekwedstrijd hadden en dat ze een steker tekort kwamen. Of ik als een speer naar Rockanje wilde komen om te oefenen zodat ik de volgende dag de wedstrijd mee kon rijden. Een beetje verbaasd en twijfelend antwoordde ik “ja”. Ze overviel me er nogal mee. Dus ik had me direct omgekleed en ben in Rockanje gaan oefenen. Na ongeveer een half uurtje oefenen begon ik door te krijgen hoe het moest en zo reed ik de volgende dag mijn eerste ringsteekwedstrijd. Heel 2008 heb ik meegedaan met de ringsteekwedstrijden en het ziet ernaar uit dat er dit jaar ook weer een plekje voor me is.
In de tussentijd heb ik Bries lekker veulen gelaten en alleen wat simpele dingen met hem geoefend zoals leren vaststaan aan een touw, zijn hoeven uitkrabben, netjes meelopen aan het halster, etc. De laatste tijd gaat het hard met oefenen. Hij is nu bijna 2 jaar ongeveer 1.72m en rond de 600 kilo. Hij geeft aan behoefte te hebben aan uitdagingen. Ik merk aan hem dat hij heel snel leert en zich daardoor ook heel snel gaat vervelen tijdens een oefening. Zo is het voor mij nu een hele uitdaging om het voor bries uitdagend te maken en te houden. Hij heeft al een zadel op zijn rug gehad en die heb ik zelfs aan kunnen singelen. Ook heeft hij een deel van het tuig om gehad en heb ik achter hem gelopen zodat hij al een beetje went aan het idee dat er niemand naast hem loopt, maar juist achter hem. Ik heb zelfs al heel voorzichtig op hem gezeten.
De komende tijd gaan we ons voorbereiden op het “echte werk”.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|||