Belevenissen van Leen en Henny.
Hallo allemaal,
Wij zijn Leen en Henny Steijl ,we zijn allebei al een poosje eigen baas oftewel in de vut. Nog geen jaar geleden ,om precies te zijn op 29 juni 2008 zijn wij totaal besmet met het trekpaardenvirus. Het gaat heel sneaky, je leest eens iets in een streekblad over een snertrit, later weer eens dat er in Rockanje een ringsteekwedstrijd zou zijn, en omdat allebei onze vaders in onze kinderjaren bij boeren werkten ook met trekpaarden trok dat toch wel onze aandacht. [ ik Henny dus was als de dood voor paarden] Goed wij op naar Rockanje. Het eerste wat ons opviel was weldat deze paarden zo rustig bij elkaar stonden en in de pauze kon het publiek bij de paarden kijken, daar stond iemand met een veulen aan de lijn, het kleintje mocht bij de moeder drinken. Later bij de prijsuitreiking stonden we bijna neus aan neus met de paarden,doodeng .Wij denken dat we toen besmet zijn en ik heb horen vertellen dat dat nooit meer overgaat. Allicht komen wij elkaar weleens tegen want wij behoren nu ook bij die fijne club.
Ook is mij gevraagd om onze ervaring van de ringsteekwedstrijd op Zuidland op papier te zetten,dat is niet makkelijk maar ik zal mijn best doen. Ik heb wel de ervaring opgedaan dat er heel veel werk verzet moet worden voordat er gestoken kan worden. Dit was voor mij een heel prettige ervaring ,alhoewel spierpijn minder prettig is, maar dat mag de pret miet drukken, ze waren toch aan een opkikkertje toe. Na afloop opruimen en nog even een drankje,terug naar Rockanje om op een heel plezierige manier de inwendige mens te versterken, en plezierig was het! Het was een fijne dag en ik hoop dat ik mij nog wel eens verdienstelijk mag maken. Het is fijn om met jullie te werken. Groetjes Leen.
Ik zal ook mijn ervaring proberen op te schrijven. Ook ik heb een beetjespierpijn [kun je nagaan hoe lui ik in het daaglijks leven ben] daar kom ik wel overheen. Goed `smorgens op tijd, rond 9.00 vertrokken naar Zuidland. We hadden geen route dus we hebben ons naar gezocht. Een plekje voor de auto was er vlakbij. Toen we op de Ring kwamen waren daar ook Madeleyne en Karl ook al gearriveerd. Er moet heel wat werk verzet worden voordat er ook maar een ring gestoken kan worden. Het is niet alleen een baan maken, maar ook de ruiters en daarom heen voorzien van een natje en een droogje, wat denk je alleenal zo`n 90 broodjes smeren, ga er maar aan staan.
Conclusie, Een fantastische ervaring om met een stel heel fijne mensen een beetje mee te mogen helpen om het zo goed mogelijk te laten verlopen. Trekpaardenteam bedankt voor de fijne dag.!!!!!! Henny.