Belevenissen van Denise:
Ik werd al besmet met het paardenvirus 23 jaar gelden toen ik nog geen jaar oud was. Mijn tante heeft altijd zelf een pony gehad en mijn moeder vroeger paard gereden en die namen mij dan ook altijd mee naar de kinderboerdeij waar paardjes stonden. Zo is het begonnen.
Foto:Ik toen ik nog geen jaar was bij een veulen.
Toen ik een jaar of 7 was wilde ik graag op paardrijles. Wij stonden op een camping in Brielle want we woonde toen der tijd nog in Rotterdam en mijn ouders besloten mij een rijles te gevn op Manege Tinte. Maar ik moest wel in m'n spijkerbroek want ik kreeg pas paardrijkleding als ik het echt heel leuk vond!!!
Foto: Mijn eerste rijles.
En na mijn eerste les had ik ontzettende schuurplekken op mijn knieen en benen zitten, maar toch vond ik het paardrijden ontzettend leuk!Ik kreeg mijn eerste outfit van mijn ouders samen met mijn vriendinnetje en zo trots als wij waren liepen wij in deze kleren heel de dag over de camping. Wij deden dan net alsof we op een paard zaten.
Foto: Ik (links)met mijn eerste paardrijkleding.
Op manege in Tinte reed ik altijd op Waldo, dus uiteraard reed ik in mijn fantasie ook op hem en haalde we allerlei stunten uit. Ik kreeg nog een aantal lessen in Tinte toen mijn moeder besloot op mijn 8e dat ik naar een manege mocht bij ons thuis in de buurt. Mijn eerste les in Barendrecht was meteen een goede leer toen ik in draf van mijn lespony af viel doordat hij niet goed aangesingeld was door een hulpje.Maar zo dapper als ik was sprong ik gewoon weer terug op dezelfde pony om netjes mijn les af te maken.Het rijden ging steeds beter en ik kreeg steeds moeilijkere paarden.Na een jaar lieten ze mij al zonder zadel rijden op een merrie omdat zij last had van zadelplekken, maar niemand durfde op haar zonder zadel te rijden. Ik vind altijd dat je het eerst moet proberen dus kroop ik erop, en dat ging hardstikke goed! Op mijn 10e jaar deed ik mee aan mijn eerste dressuur wedstrijd.
Foto: Mijn 1e wedstrijd.
Ik werd hier 8e van de 23.Daarna deed ik ook mee aan padadeux wedstrijden en reedt ik mijn eerste kuur op hardcore muziek omdat dit helemaal hip was in die tijd hier werden wij 4e.Ik woonde inmiddels in Dordrecht op een jacht met mijn ouders en kreeg daar in de buurt 2 verzorgshetjes waarvan 1 grote waar ik af en toe op kon rijden.
Foto: Verzorgshetje.
Dit heb ik 1.5 jaar volgehouden totdat ik te groot werd.Op mijn 12e mocht ik in de zomervakantie een week lang op ponykamp. Dit was ontzettend leuk en je leerde hier heel erg veel.''s Ochtens stond je op, ging ontbijten met al je paardenvriendinnetjes, dan gingen we met zijn allen de paarden voeren en in de wei zetten daarna de stallen uitmesten. Even lunchen en dan allemaal een paard opzadelen en rijden steeds weer op verschillende paarden zodat je een hoop ervaring op kon doen., dit wisselde men af met het rijden in de bak en buitenritten. Wanneer we terug kwamen kregen we les in o.a. mennen, longeren en voltige. Dit laatste vond ik altijd ontzettend leuk. Als we dan klaar waren met de les gingen we eten, daarna de paarden naar binnen halen en voeren, dan op tijd naar bed waar we dan vaak met zijn allen gingen leren want we kregen ook les in theorie waarvoor we op het einde van de ponykamp examen moesten doen. Aan het eind van de week deden we individueel een demo over wat we geleerd hadden, je liet dus aan de ouders van alles zien in korte stukjes wat je geleerd had. Eerst longeren, dan mennen en als klap op de vuurpijl de oefeningen van voltige, zo deed ik na een week o.a. de vlag en de schaar op een paard.
Foto: Met paarden op kamp.
Natuurlijk vond ik dit allemaal hardstikke leuk, maar ik wilde mijn eigen pony!Ik had inmiddels zo veel ervaring opgedaan. Mijn moeder vond op een dag een brief in mijn kamer die ik geschreven had naar een show van Peter-Jan Renz waarin hij je droom uit liet komen. In deze broef had ik natuurlijk geschreven dat mijn aller grootste wens was om een eigen pony te krijgen. Dit vond mijn moeder zo aandoenlijk dat ze besloot samen met mijn vader om mij een pony te geven. Ik had het niet meer naar mijn zin op school in Dordrecht en was een week ziek thuis gebleven omdat ik heel slecht in mijn vel zat. Mijn ouders waren weg en toen zij terug kwamen lag ik gestrekt op de bank onder mijn dekentje, ze vertelde mij dat ze wilden verhuizen naar Brielle waar wij altijd op de camping stonden en dat ik een pony zou krijgen en mijn vader had er zelfs al één op het oog. Ik sprong een gat in de lucht en was ontzettend blij, nu kwam eindelijk mijn aller grootste droom uit! Niet veel later lagen wij met de boot in Brielle, want verhuizen is ontzettend makkelijk als je op een boot woont. We waren gaan kijken naar de pony die mijn vader had gezien en ik was meteen op slag verliefd. We zijn nog naar andere paarden gaan kijken, maar Buick had mijn hart gestolen.
Foto: Mijn 1e pony Buick.
Het was een ontzettende lieverd, een heel lief karakter, wilde graag voor je werken, was gek om te rennen en af en toe een sprongetje te maken.Ik maakte altijd lange tochten met hem wel 4 a 5 uur heerlijk naar het strand!
Foto: Op weg om een buitenrit te maken.
Het was echt een goedsul en heb heel veel van hem kunnen leren. Vaak ging het goed, maar ik heb ook mindere dingen met hem meegemaakt. Ik ben met een buitenrit een keer van hem afgevlogen, ik lande voor zijn voorbenen.terwijl hij schrok wilde hij er vandoor maar dan had hij mij plat gewalst. Ik kan het me nog zo goed herinneren, hij zette zijn rechter voorbeen haast op mijn buik, maar op het laatste nippertje trok hij hem terug, ik kan niet beschrijven wat er toen allemaal door mij heen ging, op het moment dat ik dacht dat hij mij wilde vertrappen haalde hij zijn voet weg ik vond het zo bijzonder menig paard had uit schrik zo over me heen gedenderd! Ik ben ook een keer in een buitenrit samen met hem gevallen.het was glad van de regen en hij gleed uit met mij er op.hij viel op mijn linker been en stond meteen op. Gelukkig was het alleen wat blauw en had ik niks gebroken, maar hij rende weg!Ik er achteraan maar hij was te snel. Ik was helemaal in paniek toen ik bij de wei aan kwam en hem niet zag!Toen kwam de boer aan gefietst en zei dat hij Buick had zien rennen zo rechtstreeks zijn stal in. En ja hoor daar stond hij helemaal afgepijgerd met een kapotte bovenlip. Toen ik 16 werd ging ik steeds meer stappen en vond ik jongens intressanter dan mijn eigen pony. Ik leerde een meisje kennen die meteen een klik met hem had. Zij wilde hem graag kopen en ik besloot dat het nu of nooit was. Met in gedachte houdende dat dit beter voor hem was heb ik hem aan dat meisje verkocht. Waarvan ik heel veel spijt kreeg achteraf, want ik leerde mijn huidige man kennen op mijn 16e die vond dat ik hem best had kunnen houden. Ik ben toen een jaar op 3 uit de running geweest ik had het vrij moeilijk bij het zien van paarden want ik moest meteen aan Buick denken en dit deed mij heel veel pijn, hij staat heel dichtbij in hellevoetsluis, maar ben nooit gaan kijken want dan zou ik echt in elkaar storten. Na die 3 jaar besloot ik weer een paardje te gaan verzorgen, op een manege rijden had ik inmiddels na 10 jaar wel gezien. Ik verzorgde een arabiertje vlakbij spijkenisse, deze werd na 1.5 jaar verkocht dus stond ik er weer alleen voor. Toen leerde ik een vrouwtje kennen op mijn werk en die had een politiepaard. Dus ik wilde wel eens met haar mee! Dat was in Rockanje, en daar leerde ik Belg kennen, een prachtig bruin paard van 16 jaar oud met een heel eigenaardig karakter, iedereen was bang van hem.
Foto: Belg.
De eigenaresse van Belg zocht toevallig een verzorgster en vroeg of ik dat misschien zag zitten, ondanks dat hij beet, trapte en nooit naar buiten wilde. Ik vond het wel een uitdaging en besloot het te doen. Ik verzorgde hem 3 dagen in de week, ik begon in november en in maart was het een heel ander paard!Hij beet niet meer, legde wel zijn oren in zijn nek, maar dit was meer dreigen, trappen had ik nog nooit meegemaakt met hem en ik kon gewoon met hem naar buiten, terwijl dat echt een probleem was! Zo heb ik geleerd dat je met geduld een heel eind kan komen! Daar op stal leerde ik Kobus kennen. Een zwart kollosaal trekpaard, echt een prachtbeest en ontzettend lief! Altijd als ik een trekpaard tegenkwam kon ik mijn ogen er niet vanaf houden en nu stond ik oog in ook met een kanjer van een trekpaard! Kort erna was er een ringsteekwedstrijd in Rockanje waar ik ging kijken. En toen was ik aangestoken met dit trekpaarden virus! Zo ontzettend leuk! Dus ik besloot om weer een paard voor mijzelf te kopen en dan zou het zonder twijfel een trekpaard worden!Ik heb me eerst in deze dieren verdiept en ging er steeds meer van houden!In Goudswaard liepen in 2007 tien jaarlingen. Ik ben daar gaan kijken, ze waren wel verwilderd want ze waren alleen op stal geboren en meteen op een natuurgebied geplaatst van kilometers lang waar ze al een jaar liepen dus mensen waren ze absoluut niet gewend. Na 1.5 uur lopen vonden we de groep en daar stond hij dan, helemaal achteraan, mijn grote kanjer Odin (officieel heet hij Cent van de Sandeehoeve) Het was echt liefde op het eerste gezicht! Ook al kon ik hem niet aaien of aanraken omdat hij helemaal geen mensen gewend was, sloeg mijn hart over, echt een geweldig beest!
Foto: Odin toen hij nog is het wild liep (Odin is het paard die op zijn neus geraakt word)
Hij was wel ontzettend nieuwsgierig, hij bleef steeds maar op de achtergrond, maar dan was hij het ineens zat en wurmde zich door de groep om toch even te komen kijken. Na 2 weken hebben ze hem moeten vangen en kwam hij helemaal in de war aan op ons weilandje van een paar honder vierkante meter.Het was een ontzettende uitdaging om een "wild" paard te beleren want zodra je maar naar hem wees zette hij het op een rennen! Nu ben ik al een heel eind en is het echt een ontzettende lieverd die heel leergierig is.
Foto: Odin nu.
Hij word steeds makkelijker, de eerste keer dat hij bekapt werd heb ik letterlijk met hem moeten vechten dat zelfs de hoefsmid de stal uitrende, maar ik liet mezelf niet kennen en bleef staan ondanks mijn blaren in mijn handen van het snijden van het touw en blauwe schenen en tenen waar hij een aantal keer op heeft staan trappen en dansen, hij brak echt heel de stal af, mijn moeder durfde niet te kijken zo ging hij tekeer! In 1.5 uur tijd was er alleen nog maar een centimeter van zijn voorhoeven af en besloot de hoefsmid om zijn achterhoeven nog maar even te laten voor wat het was. En nu staat hij te slapen als de hoefsmid met hem aan de gang gaat. Echt geweldig als je ziet dat al je werk eindigd in een positief resultaat. Hij is net 2 jaar geworden dus ik heb nog alle tijd, nu ga ik een beetje met hem oefenen aan de longe en dan rustig aan de tuig om, dan maar is kijken of we hem korte stukjes voor de kar kunnen zetten. Nu ik door Nathalie in het trekpaardenteam terecht ben gekomen en mee ben gaan doen aan het ringsteken ben ik zeker van plan dit met Odin ook te gaan doen.Ik vind het helemaal fantastisch!Ik heb nu een aantal keer mee gestoken en dit doe ik echt met heel veel plezier!
Foto: tweede keer ringsteek oefenen op de nieuwe baan.
Nee.... van dit trekpaardenvirus kom ik echt nooit meer af!!